Συνεχίστηκαν καί κατά τό πρῶτο τρίμηνο τοῦ 2007, τά Σεμινάρια ἀγωγῆς τῆς οἰκογένειας μέ τή φροντίδα τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτη μας κ.Σεραφείμ.

Ἡ προθυμία τῶν εἰδικῶν ὁμιλητῶν, διακεκριμένων στήν ἐπιστήμη τους καί στό ἐπί μέρους γνωστικό τους ἀντικείμενο, ἔχει ἐκτιμηθεῖ ἰδιαίτερα ἀπό τό Κυθηραϊκό κοινό καί ἔχει συμβάλει στήν ἐπίτευξη τοῦ στόχου τοῦ θεσμοῦ, πού εἶναι ὁ καταρτισμός καί ἡ αὐτοσυνειδησία τῶν γονέων - ἀλλά καί τῶν λοιπῶν μελῶν τῆς οἰκογενείας.

Στήν ἀρχή ὁ κύριος Κορναράκης τόνισε, πώς ἡ σημερινή θέση τῆς ψυχολογίας εἶναι ὅτι τά ψυχολογικά στάδια γιά κάθε ἄνθρωπο εἶναι ἀναπόφευκτα, τίς πιό πολλές φορές παραμένουν καί ὁδηγοῦν σέ ἀδιέξοδο. Οἱ γονεῖς δηλαδή συμβαίνει νά καταφύγουν στόν ψυχολόγο γιά προβλήματα τῶν παιδιῶν καί νά ἀνακαλύπτουν δικό τους πρόβλημα. Διαφωνίες παραδείγματος χάριν τοῦ ζευγαριοῦ ὑποκρύπτουν ἐπιθετική διάθεση, ἡ ὁποία - ὀφειλόμενη σέ δικά μας προβλήματα - ὁδηγεῖ σέ δυσαρμονία τῶν διαπροσωπικῶν σχέσεων. Τό παιδί πού ἔρχεται εἶναι προάγγελος τῆς ἀναδύσεως τῶν ψυχολογικῶν προβλημάτων τῶν γονέων πού κι αὐτά ὀφείλονται σέ προβλήματα τῶν δικῶν τους γονέων.

Ἡ ἀναφερθεῖσα ἐπιθετικότητα παίρνει πολλές φορές τή μορφή ἀντιζηλίας «ἀγοριοῦ - κοριτσιοῦ», μέ συνέπεια τίς ἀλληλοκατηγορίες τοῦ ζευγαριοῦ καί μάλιστα μπροστά στό παιδί! Το τελευταῖο ὑφίσταται ἀσυνείδητη πρόσληψη τῶν ψυχολογικῶν προβλημάτων τῶν γονέων καί ὁδηγεῖται σέ αἰσθήματα ἐνοχῆς.

Πολλές φορές, μόνο μέ τήν ἐξωτερίκευση στόν ψυχαναλυτή τῶν ἀδιεξόδων του, συμβαίνει τό παιδί νά θεραπευθεῖ, ἐνῶ οἱ γονεῖς νά παραμένουν ἀθεράπευτοι!

Ὅμως ἡ ὕπαρξη τῶν γονέων - παρά τά προβλήματά τους - εἶναι ἀναντικατάστατο αἴσθημα ἀσφαλείας.

Ὁ ὁμιλητής ἀναφέρθηκε στή συνέχεια στήν πληθώρα τῶν θεραπευτικῶν θεωριῶν, ὅπου οἱ πλεῖστες παραγνωρίζουν τό θέμα τῆς αὐτογνωσίας.

Γιά το δρόμο πρός τήν αὐτογνωσία ὑπάρχουν δύο τρόποι :

α) ὁ ἐπιστημονικός-κοσμικός πού παραγνωρίζει τήν πνευματικότητα καί β) ὁ πνευματικός - ἀσκητικός.

Ἔτσι, ὁ ψυχολόγος σοῦ βρίσκει καί καθορίζει τά ὅρια σου, ἐνῶ ἡ πίστη στό Θεό καί ἡ χάρη Του σέ βοηθάει νά τά ξεπεράσεις.

Ὁ κ. Κορναράκης ἀναφέρθηκε στήν ἐξοχή παιδαγωγική τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου καί στήν ἀλληλοανοχή, πού κηρύσσει ὁ ἀββᾶς Νεῖλος, ὡς προϋπόθεση γιά νά ὁδηγήσει κάποιος τόν ἀδελφό του στό σωστό.

Ἀσκητική τοῦ γάμου σημαίνει τήν ἀπό-ειδωλοποίηση τοῦ ἑαυτοῦ. Σπουδαιότερη δέ αἰτία τῶν διαζυγίων εἶναι ἡ ἀδυναμία ὑπακοῆς στόν ἄλλο πού μᾶς ἀρνεῖται τήν εἰκόνα πού θέλουμε γιά τόν ἑαυτό μας. Πρόκειται γιά ἀνώριμη ἄμυνα νά μήν τρωθεῖ ἡ εἰκόνα μας.

Πρότυπο γονιοῦ εἶναι ὁ πατέρας τοῦ Ἀσώτου, τῆς ἀντίστοιχης παραβολῆς: Τό παιδί πού γυρίζει στίς 5 τό πρωί στό σπίτι δέ θέλει θυμούς καί ἀπειλές. Θέλει παρέα καί καφέ!

Συμπερασματικά : οἱ μόνιμες λύσεις ἀπαιτοῦν ἐργασία σέ βάθος. Οἱ ἐπιστῆμες βοηθοῦν, ἀλλά εἶναι μόνο τεχνικοί σύμβουλοι. Χρειάζεται ἡ ταπείνωση καί ἡ ἀγάπη, ἀπό τό βάθος καί τά δύο τῆς καρδιᾶς μας, κατά μίμηση τοῦ Ἰησοῦ.

Ἀντιλαμβάνεται ὁ ἀναγνώστης πόσο πολύτιμη ἦταν ἡ εἰσήγηση τοῦ κ.Κωνσταντίνου Κορναράκη. Ἀποτυπώνεται αὐτό στήν ἀπάντηση πού ἔδωσε σέ ἀκροατή πού τόν ρώτησε «Τί πρέπει νά κάνω γιά νά γνωρίσω τόν ἑαυτό μου;». Ὁ καθηγητής συνέστησε: «Νά ἀναρωτηθεῖτε. Καί ἐπειδή δέν ὑπάρχει ἑνιαῖος τρόπος αὐτοερωτήσεων, νά ἀναρωτιέται κανείς κατά περίπτωση, μέ κεντρικό ἐρώτημα ″ποιός πράγματι εἶμαι"».

Ἡ κ. Ἀλεξάνδρα Ρούσσου παιδοψυχίατρος, ἦταν ἡ ἑπόμενη ὁμιλήτρια στίς 24 καί 25 Φεβρουαρίου, στόν Ποταμό καί στή Χώρα. Τό θέμα της ἦταν: «Τά λάθη πού γίνονται κατά τήν ἀγωγή τῶν παιδιῶν».

Διευκρινίζοντας εὐθύς ἐξαρχῆς ἡ κ.Ρούσσου πώς δέν πρόκειται νά ἀναφερθεῖ σέ νοσηρές καταστάσεις πού ἀποτελοῦν στήν οὐσία ἐκτροπές ἀπό τή φύση μας, διερωτήθηκε ποιός διαπαιδαγωγεῖ τά παιδιά˙ γιά νά ἀπαντήσει πώς αὐτοί εἶναι οἱ Γονεῖς, τό Σχολεῖο καί ἡ Ἐκκλησία. Προξενεῖ ἐντύπωση τό γεγονός ὅτι στή σημερινή ἐποχή ὑπάρχουν ἄνθρωποι πού δε θεωροῦν αὐτονόητο νά ἔχουν κάποια εὐθύνη γιά τά παιδιά τους ἤ γιά το σύζυγό τους.

Ἡ οἰκογένεια δέν εἶναι οὔτε κτῆμα μας, οὔτε δικό μας δημιούργημα. Εἶναι κάτι πού μᾶς χαρίστηκε, ἔτσι εἴμαστε πλασμένοι. Εἶναι μέρος τοῦ σχεδίου : οἱ γονεῖς νά προστατεύουμε τά παιδιά μας.

Καί αὐτό ἰσχύει ἀπό πολύ κατώτερά μας ζωικά εἴδη, ὅπως παραδείγματος χάρη τά παπάκια πού ἀκολουθοῦν τή μαμά τους.

Στούς μεγάλους ἐνυπάρχουν τρόποι αἰσθήσεως καί συμπεριφορᾶς μέ τούς ὁποίους εἴμαστε ἐφοδιασμένοι ἐκ γενετῆς: κανείς δέν μπορεῖ νά μείνει ἀδιάφορος στό κλάμα ἑνός μωροῦ. Κανένας, ἐπίσης, δέν μπορεῖ νά ἀντισταθεῖ στό χαμόγελο ἑνός μωροῦ.

Ἡ ὁμιλήτρια ἀναφέρθηκε στή συνέχεια στόν τρόπο καταγραφῆς τῶν ἐμπειριῶν τοῦ βρέφους στή μνήμη του καί πῶς ἡ διαμόρφωση τῆς ἐγκεφαλικῆς λειτουργίας εἶναι ἀνάλογη τῶν ἐμπειριῶν πού ἔχει.

Οἱ προδιαγραφές αὐτές δείχνουν τό μεγαλεῖο τῶν ἀνθρώπινων σχέσεων καί πῶς ὁ Δημιουργός του ἔδωσε στόν ἄνθρωπο τή δυνατότητα ἴδιας (δικῆς του) δημιουργίας.

Ἄν ὁ γονέας ὑποτιμήσει τίς δυνατότητες τοῦ παιδιοῦ του, κινδυνεύει νά αἰσθανθεῖ ἐξουσιαστής του. Τότε ὁδηγεῖται στήν ἐπιθυμία νά κάνει τό παιδί μόνο αὐτό πού θέλει ὁ ἴδιος. Ἡ πραγματικότητα, ὅμως, εἶναι ὅτι τό παιδί εἶναι ἄλλος ἄνθρωπος καί αὐτό μᾶς ὑποδεικνύει τήν ταπείνωσή μας καί τό σεβασμό τῆς ἐλευθερίας τῶν παιδιῶν.

(Κλασικό παράδειγμα καταπάτησης αὐτῆς τῆς ἐλευθερίας εἶναι τό φαγητό: πρόκειται γιά πεδίον ἀνελέητης μάχης μεταξύ γιαγιᾶς, μαμᾶς καί παιδιοῦ. Δίνεται τό φαγητό, χωρίς νά λαμβάνεται ὑπ'ὄψιν ἡ ἐλευθερία τοῦ παιδιοῦ στό νά φάει ἤ ὄχι. Καί αὐτή ἡ ἐλευθερία καταπατεῖται πότε μέ παρακάλια, πότε μέ παιχνίδι, πότε μέ ἀπειλές, πότε μέ τεχνάσματα.

Ἄλλο ἀρνητικό παράδειγμα εἶναι τό Σχολεῖο: εἴτε ἀπό ἀνεπάρκεια τοῦ ἐκπαιδευτικοῦ συστήματος, εἴτε ἀπό εὐθύνη τῶν γονέων δαπανῶνται ἀτελείωτες ὧρες - παιδιῶν, γονέων, συγγενῶν, φροντιστῶν κ.λ.π.- γιά νά διαβάσει τό παιδί).

Ὅπου δέν ὑπάρχει ἐλευθερία δέν ὑπάρχει καί σεβασμός. Καί τά δύο κατορθώνονται μέ τήν ἀγάπη. Καί ἡ πιό δύσκολη ἀγάπη εἶναι ἡ ἀγάπη τῆς οἰκογένειας.

Ἡ κ.Ρούσσου διευκρίνισε ὅτι ἐλευθερία καί σεβασμός δέ σημαίνει πώς οἱ γονεῖς παύουν νά εἶναι οἱ νομοθέτες στό σπίτι. Ἀντίθετα, πρέπει νά ἔχουν τήν εὐθύνη καθορισμοῦ τόσο τῶν ὁρίων, ὅσο καί τῶν συνεπειῶν παραβίασής τους. Σέ αὐτά θά εἶναι ἀνυποχώρητοι. Παιδιά χωρίς ὅρια εἶναι παιδιά σέ χάος (!) Εἶναι λάθος νά λέμε «Θέλω νά εἶμαι φίλος μέ τά παιδιά μου». Τά παιδιά δέν ἔχουν ἀνάγκη ἀπό φίλους, ἔχουν ἀνάγκη ἀπό γονεῖς. Ἔχει δέ πρωταρχική σημασία νά διατηρεῖται ἡ διαφορά τῶν γενεῶν.

Ἔτσι οἱ νέοι γονεῖς - παρ'ὅτι προέρχονται ἀπό δύο διαφορετικές οἰκογένειες - πρέπει νά φτιάξουν τή δική τους σχέση. Οἱ προηγούμενοι δέν ἔχουν ψῆφο στή νέα οἰκογένεια, ἀλλά μόνο γνώμη, τήν ὁποία παρέχουν ὅταν τούς ζητηθεῖ.

Φαινόμενα ὅπως ἡ μάχη γιά τό ὄνομα τοῦ νεογέννητου ἤ γιά τό τί πρέπει «νά ἀρέσει καί νά ἐνδιαφέρει» τό παιδί εἶναι νοσηρά καί ἀποκαλύπτουν πρόβλημα «ἐξουσίας» τῶν μεγάλων. (Χαριτωμένη ἦταν ἡ ἀποστροφή τῆς ὁμιλήτριας γιά τή μόδα νά βγαίνουν ἀρχαία ὀνόματα, ἄσχετα μέ τά οἰκογενειακά, στά παιδιά: «ἔτσι οἱ δύο παρατάξεις τῶν συμπεθέρων ὁμονοοῦν, ὄντας ἑνωμένοι στή δυστυχία τους!»

Ἀφοῦ ἡ κ.Ρούσσου τόνισε πώς «...σημασία ἔχει γιά τά παιδιά ὄχι τί τούς λέμε, ἀλλά τί εἴμαστε» κατέληξε μέ ἀναφορά στήν ἡλικία τοῦ σχολείου. Ἐκεῖ, πού τό παιδί κοινωνικοποιεῖται, παύοντας νά εἶναι μοναδικό ὅπως στό σπίτι, βρίσκεται ἡ καλή εὐκαιρία γιά τούς γονεῖς νά συνεργάζονται μέ τούς ἐκπαιδευτικούς καί νά μήν ὑπάρχει χάσμα, καχυποψία καί ἀντιπαλότητα, πού στό βάθος σημαίνουν φόβο.

Ἐντυπωσίασε ἡ κ.Ρούσσου, ὄχι βέβαια μέ τή ρητορική της δεινότητα, ἀλλά μέ τήν ἱκανότητα νά δίνει σάρκα καί ὀστᾶ στό γνωστικό της ἀντικείμενο μέ πρακτικά (καί ἐνίοτε σπαρταριστά) παραδείγματα. Μέ συνέπεια γόνιμη, τήν ἐκτεταμένη συζήτηση πού ἀκολούθησε. Συγκεκριμένα, στή Χώρα, ἐνῶ ἡ ὁμιλία κράτησε μιά ὥρα, ἡ συζήτηση διήρκησε μιάμιση! Τήν εὐχαριστοῦμε.

Στήν ἐκδήλωση τῆς 17ης καί 18ης Μαρτίου συμμετεῖχαν ὡς κύριοι ὁμιλητές ὁ Χειρουργός-Καθηγητής κ.Βασίλειος Κέκης καί ὁ Καθηγητής τοῦ Πανεπιστημίου Κρήτης κ. Ἀντώνιος Καφάτος.

Προηγήθηκε χαριτωμένη ἐκδήλωση γιά τήν ὑγιεινή διατροφή ἀπό τά παιδιά τῶν Δημοτικῶν Σχολείων τῶν Καρβουνάδων καί τῆς Ἁγίας Πελαγίας. Τά παιδιά μέ προθυμία καί ζωντάνια, ὑπό τήν καθοδήγηση τῶν δασκαλισσῶν τους καί ἰδίως τῶν Διευθυντριῶν τους κ.Νατάσας Κάγκα καί κ.Λένας Σαμαρᾶ, ἀπέδωσαν ἀνάγλυφα τό νόημα τῆς προτίμησης τῆς φυσικῆς διατροφῆς, πού συμβάλλει στήν πνευματική καί σωματική ὑγεία.

Ὁ κ. Βασίλειος Κέκης, γνωστός καί ἀπό ἄλλες του παρουσίες στά Κύθηρα ἀνέπτυξε τό θέμα «Ἡ νηστεία τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας ἀπό τή σκοπιά ἑνός γιατροῦ».

Δόκιμος χειρουργός καί ἔμπειρος ἰατρός ὁ ἴδιος, μίλησε ὄχι τόσο μέ ἀριθμούς καί ὀρθολογικά ἐπιχειρήματα, ἀλλά ἀπό αὐτά πού τον δίδαξε ἡ πολυετής ἄσκηση τοῦ λειτουργήματός του.

Χαρακτηριστικά τήν ἀπορία του ἀλλά καί τό θαυμασμό του γιά τό πῶς οἱ πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, χωρίς νά διαθέτουν τά σημερινά ἐπιστημονικά μέσα καί γνώσεις, κατάφεραν ἀπό αἰῶνες νά ὑποδείξουν πρότυπο ὑγιεινῆς διατροφῆς μέ τόν ἐνιαύσιο κύκλο τῶν νηστειῶν.

Ὁ κ.Ἀντώνιος Καφάτος, εἰδικός στή διατροφή, μίλησε γιά τήν «Νηστεία τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας κατά τήν Ἰατρική Ἐπιστήμη».

Ἡ ὁμιλία του, εξωπλισμένη μέ θαυμάσιες προβολές, παρμένες ἀπό ἐπιστημονικές ἐργασίες, ἦταν μιά ἀπολαυστικά διδακτική ἐμπειρία. Κατέτεινε δέ σέ τρεῖς στόχους : τήν ἐνημέρωση τοῦ μή Ἰατρικοῦ κοινοῦ ὡς πρός τή σύσταση τῶν τροφῶν, τήν -ἰατρικά πλέον ἑδραιωμένη - γνώση, ὅτι ὁ Μεσογειακός τρόπος διατροφῆς εἶναι καί ὁ ὑγιεινός καί τήν ἀνεπιφύλακτη σύστασή του γιά προσαρμογή μας στή σειρά τῶν νηστειῶν τῆς Ἐκκλησίας μας.

Ἀκολούθησε πλῆθος ἐρωτήσεων καί πρός τούς δύο ὁμιλητές. Κατά τή συζήτηση δόθηκε ἡ εὐκαιρία στούς ἀκροατές νά ἐμπλουτίσουν τίς γνώσεις ἀπό δύο Ἰατρούς - Πανεπιστημιακούς δασκάλους καί νά συνειδητοποιήσουν πώς ὁ παραδοσιακός τρόπος διατροφῆς τῆς πατρίδας μας εἶναι θησαυρός, πού δέν πρέπει νά χάσουμε στό βωμό τῆς κατανάλωσης, τῆς ρουτίνας καί ἴσως τῆς βουλιμίας μας.

Ὁ κ.Βασίλειος Κέκης μίλησε ἀπό καρδίας κι ἦταν ζεστός, ἀνθρώπινος καί προσιτός στό κοινό.

Ὁ κ. Ἀντώνιος Καφάτος καί μόνον μέ τήν ἄριστη ἐπιστημονική του κατάρτιση ἔπεισε γιά τίς συμβουλές του. Ὅσο γιά τούς γιατρούς -ἀκροατές, εἴχαμε πολλές δεκαετίες νά θαυμάσουμε τέτοιο Δάσκαλο - Ασκληπιάδη!

Καί τούς δύο καθώς καί τίς Δασκάλες τοῦ μικροῦ μας τόπου τούς εὐχαριστοῦμε καί τούς συγχαίρουμε.

Ὁ κ. Γεώργιος Γαλίτης

Ὁ ὁμότιμος Καθηγητής τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν κ.Γεώργιος Γαλίτης, γνωστός ἀπό τή δουλειά του στή νεοελληνική ἀπόδοση τῆς Καινῆς Διαθήκης, ἀπό τήν ὅλη του Ἀκαδημαϊκή προσφορά, ἀλλά καί ἀπό τό περιοδικό «ΑΝΑΠΛΑΣΙΣ», πού διευθύνει μέ ἐπιτυχία, ἦταν ὁ ἑπόμενος ὁμιλητής στή Σχολή Γονέων.

Πράγματι, στίς 21 καί 22 Ἀπριλίου, ἔδωσε ἀντίστοιχες διαλέξεις στόν Ποταμό καί τή Χώρα μέ θέμα «Τό Μυστήριο τοῦ Γάμου». Χαρακτήρισε κατ'ἀρχήν τό Γάμο ὡς βασική πτυχή τῆς ζωῆς τῶν ἀνθρώπων, ὄντας θέμα Βιολογικό, Νομικό, Κοινωνιολογικό ἀλλά καί πάνω ἀπ'ὅλα Θεολογικό.

Ἡ εἰσήγησή του περιορίσθηκε στή Θεολογική πλευρά τοῦ Μυστηρίου πού ἔχει πτυχές Ποιμαντικές, Δογματικές, Ἠθικές καί Βιβλικές. Ὡς ἐπιστήμονας μέ εἰδικό γνωστικό ἀντικείμενό του τή Βίβλο, ἀνέλυσε τίς διδαχές τῆς Γραφῆς.

Ἔτσι, π.χ. ἡ «ἀπό τήν πλευρά» τοῦ Ἀδάμ δημιουργία τῆς Εὔας (κι ὄχι ἀπό τό κεφάλι ἤ τά πόδια λ.χ.) σημαίνει σύντροφο «ἀπό καρδίας». Αὐτό βέβαια τό «ἀπό καρδίας» ἀφορᾶ καί τά δύο πρόσωπα τοῦ ζευγαριοῦ.

Ἀναφέρθηκε στή θαυμάσια περικοπή τοῦ ἀπ.Παύλου καί στίς συσχετίσεις Γάμου καί Ἐκκλησίας γιά νά τονίσει πώς δέν ὑπάρχει ὡραιότερος τρόπος γιά ἔκφραση τῆς σωζόμενης Κτίσης.

Ἐπισήμανε τό ἀδιάλυτο τοῦ Γάμου (ἐκτός τῆς περιπτώσεως μοιχείας), περιέγραψε τήν εὐλογία τοῦ Χριστοῦ στό Γάμο τῆς Κανά, καί ἀνέλυσε τούς συμβολισμούς τοῦ «Χριστοῦ -Νυμφίου»καί τοῦ «Γάμου τοῦ ἐσφαγμένου Ἀρνίου».

Ὅλοι οἱ συμβολισμοί τοῦ Γάμου στή Γραφή προτυπώνουν τίς κατά Χριστόν σχέσεις τῶν συζύγων: ἀνιδιοτέλεια, θυσία, ὑποταγή, ἀγάπη.

Ὅλο αὐτό τό κήρυγμα τοῦ Χριστοῦ, ἄν ληφθοῦν ὑπ'ὄψιν οἱ ἄθλιες κοινωνικές δομές τῆς ἐποχῆς, ὅπως ἱστορικά μαρτυροῦνται -συνιστοῦσε μιά ἐπανάσταση, ἰδίως γιά τή θέση τῆς γυναῖκας. Χαρακτηριστική ἦταν ἡ εὐχαριστία τῶν Ἑβραίων πρό τό Θεό: «Θεέ μου, σ'εὐχαριστῶ πού δέ μέ ἔκανες δοῦλο, εἰδωλολάτρη, καί γυναῖκα»(!)

Ἔκανε ὁ κ.Γαλίτης τρεῖς ἀφορισμούς, περιεκτικώτατους:

«Ἀγάπη σημαίνει νά δώσω.

Ἔρως σημαίνει νά πάρω.

Φιλία σημαίνει νά δώσω καί νά πάρω.»

καί ἀναφέρθηκε στό γραφέν ἀπό τόν «ἠγαπημένον μαθητή» πώς «Ὁ Θεός ἀγάπη ἐστί», πού δέν ἐξαντλεῖται στήν ἔννοια ὅτι ὁ Θεός ἔχει ἀγάπη, ἀλλά ὅτι εἶναι στήν οὐσία Του ἀγάπη. Κι ἐνῶ στίς ἀρχαῖες πρό Χριστοῦ γλῶσσες ὑπάρχει τό ρῆμα «ἀγαπῶ», ἡ λέξη «ἀγάπη» ἀπουσίαζε.

Εἶναι φυσικό ἀκούγοντας ἕνα δόκιμο καί ἔμπειρο πανεπιστημιακό Δάσκαλο νά γοητεύεσαι, νά ἀναρωτιέσαι, νά προβληματίζεσαι καί νά θαυμάζεις.

Ὁ κ.Γεώργιος Γαλίτης τό ἐπέτυχε. Πάνω ὅμως ἀπ'ὅλα συνέβαλε στήν οἰκοδομή τοῦ μικροῦ ποιμνίου στό νησί μας, μέ τήν θέρμη τῆς καρδιᾶς του, μέ τήν πίστη του, μέ τήν παρουσία του τό εὐλογημένο 3ήμερο, πού τόν εἴχαμε μαζί μας.