Λέγει λοιπόν τό ἱερόν κείμενον: «Εἶπεν οὖν πάλιν αὐτοῖς ό Ἰησοῦς˙ ἀμήν ἀμήν λέγω ὑμῖν ὅτι ἐγώ εἰμί ἡ θύρα τῶν προβάτων. Πάντες ὅσοι ἦλθον πρό ἐμοῦ, κλέπται εἰσί καί λησταί˙ ἄλλ' οὐκ ἤκουσαν αὐτῶν τά πρόβατα. Ἐγώ εἰμί ἡ θύρα˙ δι' ἐμοῦ ἐάν τίς εἰσέλθῃ, σωθήσεται, καί εἰσελεύσεται καί ἐξελεύσεται, καί νομήν εὑρήσει» (Ἰωάν. ι', 7-8).

«Ἐγώ εἰμί ἡ θύρα τῶν προβάτων». Εἰς τήν ἑρμηνείαν τῆς λέξεως "Θύρα" εἴπομεν ὅτι "Θύραν" ὀνομάζει ὁ Ἱερός Χρυσόστομος, τήν Ἁγίαν Γραφήν. Ἐδῶ ὁ Κύριος ἀποκαλύπτει πώς Αὐτός εἶναι ἡ θύρα τῶν προβάτων. Εἶναι αὐτονόητον ὅτι θύρα εἶναι ὁ Χριστός, ἀφοῦ ἡ Ἁγία Γραφή εἶναι ἡ Θύρα καί ὁ Χριστός εἶναι Ἐκεῖνος πού ὁμιλεῖ εἰς τήν Ἁγίαν Γραφήν, ἄρα οἱ λόγοι τῆς Γραφῆς εἶναι λόγοι τοῦ Χριστοῦ.

Αὐτό σημαίνει πώς διά νά εἰσέλθῃ ὁ πιστός εἰς τήν αὐλήν τῶν προβάτων, τήν Ἐκκλησίαν τήν στρατευομένην ἐπί τῆς γῆς καί τήν θριαμβεύουσαν Ἐκκλησίαν, εἰς τόν Παράδεισον ἐν οὐρανοῖς, πρέπει νά ἔχῃ πίστιν ἀληθῆ εἰς τό Χριστόν, νά ἔρχεται εἰς μυστηριακήν κοινωνίαν μέ τόν Χριστόν καί νά ἐπιθυμῇ καί νά ἐπιδιώκῃ νά «ἀφομοιωθῇ τῷ Υἱῷ τοῦ Θεοῦ» (Ἑβρ,ζ', 3).

Ὡς αἰώνιος Ἀρχιερεύς ὁ Χριστός εἶναι ἡ μοναδική θύρα, πού ὁδηγεῖ τόν ἄνθρωπον εἰς τήν σωτηρίαν καί τόν ἀσφαλίζει εἰς τήν αἰώνιον βασιλείαν Του. Αὐτό σημαίνει πώς δέν ὑπάρχουν ἄλλοι σωτῆρες εἰς τόν κόσμον καί πώς χωρίς τήν προσωπικήν μας σχέσιν καί ἕνωσιν μέ τόν Χριστόν δέν εἶναι δυνατόν νά ἐλπίζωμεν εἰς ζωήν αἰώνιαν, διότι μοναδική Θύρα τοῦ Παραδείσου εἶναι ὁ Χρι­στός, «Ἐγώ εἰμί ή θύρα δι'ἐμοῦ ἐάν τις εἰσέλθῃ, σωθήσεται, καί εἰσελεύσεται, καί ἐξελεύσεται, καί νομήν εὑρήσει» (Ἰωάν. ι', 7-8).

Ὁ ἱερεύς ὡς ἀπεσταλμένος τοῦ Χριστοῦ καί ἐπιφορτισμένος μέ τό ἔργον τῆς σωτηρίας, ἀπό αὐτήν τήν αὐτοαποκάλυψιν τοῦ Χριστοῦ, συνειδητοποιεῖ πώς πρέπει νά φροντίζῃ ἀνύστακτα διά τήν σωτηρίαν τοῦ ποιμνίου του. Ὀφείλει δηλαδή νά εἶναι ό ἴδιος «εἰς τύπον καί τόπον Χριστοῦ», ἄρα νά γίνεται ὁ ἴδιος ὁδηγός τῶν πιστῶν πρός τήν θύραν, πρός τόν Χριστόν, νά φροντίζῃ με τήν ζωήν καί τό λόγον του νά προσβλέπουν οἱ πιστοί πρός τόν Σωτῆρα καί πρός τήν Βασιλείαν Του καί νά ἐργάζεται ἄοκνα διά νά βλέπουν σωστά τά λογικά πρόβατα τήν θύραν, τόν Χριστόν ὥστε νά σπεύ­δουν ἀγωνιστικά νά εἰσέρχωνται εἰς τήν αὐλήν τῶν προβάτων, διά τῆς μοναδικῆς αὐτῆς σωτηριώδους θύρας, τοῦ Θεανθρώπου Χριστοῦ.

Ἄρα οὐσιαστικῶς ἔργον ποιμαντικόν εἶναι ὁ ποιμήν νά ἀγωνίζεται διά τήν προσωπικήν του συνειδητήν εἴσοδον εἰς τήν Βασιλείαν τῶν οὐρανῶν καί διά τήν ἔνταξιν τῶν ἐνοριτῶν του εἰς τήν λογικήν ποίμνην, τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν. Ὡς πρόδρομος, ὡς νυμφαγωγός, ὡς πιστός οἰκονόμος, ὡς δοῦλος πιστός, ὡς καλός ἐργάτης, ὡς φρουρός καί φύλαξ, ὡς μέτοχος τῆς σωτηριώδους χάριτος νά φροντίζῃ νά γεμίζῃ ἡ αὐλή τῶν προβάτων, ἡ Ἐκκλησία καί ὁ Παράδεισος μέ νέους πιστούς Χριστομόρφους, θεομόρφους καί τεθεωμένους, ὥστε κατά τήν ὥραν τῆς ἀπολογίας του νά δύναται νά εἴπῃ: Κύριε «ἰδού ἐγώ καί τά παιδία» ἅ δέδωκας μοι.