ΤΑ ΓΝΩΡΙΣΜΑΤΑ ΤΟΥ ΚΑΚΟΥ ΠΟΙΜΕΝΟΣ

Ἀρχιμ.  Νικοδήμου Γ. Ἀεράκη, Ἱεροκήρυκος 

         Εἰς τήν συνέχειαν τῆς παραβολῆς τοῦ καλοῦ ποιμένος ὁ Κύριος παρουσιάζει τούς λυκοποιμένας καί τόν σκοπόν τῆς παρουσίας των εἰς τήν θεϊκήν μάνδραν, τήν Ἐκκλησίαν.

         Ὁ Κύριος τῶν προβάτων, ὁ Θεάνθρωπος Χριστός, ἀποκαλύπτει τούς λυκοποιμένας τῆς Ἐκκλησίας Του καί δίδει τά χαρακτηριστικά των γνωρίσματα. Ποῖα εἶναι αὐτά;                                                                      

         1.Σκοπός ἡ κλοπή, ἡ σφαγή καί ἡ ἀπώλεια: «Ὁ κλέπτης οὐκ ἔρχεται εἰ μή ἵνα κλέψῃ καιί θύσῃ καί ἀπολέσῃ». Ἔχει ὁ Χριστός μας ἐνώπιόν του τούς τότε ἄρχοντας τῶν Ἰουδαίων καί τούς ἀνά τούς αἰῶνας ἀναξίους τῆς ἀποστολῆς των κληρικούς. Ἡ ἁρπαγή τῶν ἀγαθῶν πού ἀνήκουν εἰς τήν Ἐκκλησίαν, εἰς τούς πιστούς, εἰς τά ἱδρύματα, εἰς τούς ἀσθενεῖς, εἰς τούς πάσχοντας καί εἰς τούς πένητας εἶναι φανερά εἰς τό φαινόμενον τοῦ πλουτισμοῦ ποιμένων, πού εἰσῆλθον πτωχοί εἰς τήν Ἐκκλησίαν καί ἐμφανίζουν ἀμυθήτους προσωπικάς περιουσίας. Οἱ τίμιοι ἐργάται τῆς Ἐκκλησίας εἰσῆλθαν πτωχοί καί φεύγουν ἀπό τόν κόσμον, πάμπτωχοι. Τάς προσωπικάς των περιουσίας οἱ Ἅγιοι τάς ἐσκόρπισαν εἰς τούς πιστούς καί ἐδημιούργησαν πτωχοκομεῖα, γηροκομεῖα, καί παντοειδῆ ἱδρύματα εὐποιίας. Ὁ Ἅγιος Μαρκιανός ἔδωσε καί αὐτά τά ἐνδύματά του εἰς γυμνόν πένητα καί κατά τήν ἀκολουθήσασαν θείαν λειτουργίαν ἡ πενιχρά του
ἱερατική στολή, κατά θαυματουργικόν τρόπον, ἐνεφανίσθη χρυσοποίκιλτος!      

         Ὁ φιλάργυρος καί ἱερόσυλος ποιμήν σκανδαλίζει καί βλάπτει πνευματικώς τούς πιστούς, διασύρει τήν ἱερατικήν του ἀποστολήν καί γκρεμίζει εἰς τήν σκέψιν τῶν κοσμικῶν τήν σωτήριον καί θεϊκήν ἀποστολήν τῆς Ἐκκλησίας. Αὐτός εἶναι ὁ πνευματικός σφαγιασμός τῶν ἀθανάτων ψυχῶν. Συγχρόνως ἐξ αὐτῶν τῶν λυκοποιμένων λαμβάνουν ἀφορμήν καί ἐπιχειρήματα οἱ πάσης φύσεως αἱρετικοί καί σχισματικοί, οἱ ἄθεοι καί ἀντίχριστοι ὅλων τῶν ἐποχῶν.       

         Ὅσα δέν ἐπέτυχον οἱ εἰδωλολάτραι καί οἱ διῶκται τῆς πίστεως, οἱ ἐξωτερικοί αὐτοί ἐχθροί τῆς Ἐκκλησίας, τό ἐπιτυγχάνουν οἱ κακοί ποιμένες, καταστρέφουν δηλαδή τό ἔργον τοῦ Θεοῦ.                                                    

         2. Ἀδιαφορία, ἐγκατάλειψις, ἀστοργία. «Ὁ μισθωτός δέ καί οὐκ εἰσί τά πρόβατα ἴδια, θεωρεῖ τόν λύκον ἐρχόμενον καί ἀφίησι τά πρόβατα καί φεύγει˙ καί ὁ λύκος ἁρπάζει αὐτά καί σκορπίζει τά πρόβατα. Ὁ δέ μισθωτός φεύγει, ὅτι μισθωτός ἐστι καί οὐ μέλει αὐτῷ περί τῶν προβάτων». Ὁ μισθωτός δέν ἔχει πνευματικόν ἐνδιαφέρον διά τήν σωτηρίαν τῶν πιστῶν, δέν ἔχει ἄγρυπνον προσοχήν διά τήν διαφύλαξιν τῶ χριστιανῶν ἐκ τῆς μανίας τῶν νοητῶν λύκων, δηλαδή τῶν ἀσεβῶν, τῶν πολεμίων, τῶν αἱρετικῶν, τῶν ἀθέων. Ἐγκαταλείπει τούς ἐνορίτας του μόνους εἰς τήν ἀντιμετώπισιν τῶν ἐχθρῶν τῆς ψυχῆς καί χωρίς στοργήν φροντίζει μόνον διά τόν ἑαυτόν του καί τά ἀγαθά του καί ὄχι διά τήν σωτηρίαν τῶν πιστῶν του.     

         Πρό αὐτῆς τῆς πραγματικότητος ἄς εὐχηθῶμεν νά ὀλιγοστεύουν οἱ λυκοποιμένες καί νά αὐξάνουν οἱ γνήσιοι ποιμένες τοῦ Χριστοῦ μας. ΑΜΗΝ.