ΓΡΑΠΤΟΝ ΘΕΙΟΝ ΚΗΡΥΓΜΑ
Θεϊκός λόγος — ἀνθρώπινη μικροψυχία — ἄγονη τυπολατρεία
Εἶναι, Χριστιανοί μου, ἀξιοθαύμαστη ἡ θεραπεία τοῦ Παραλύτου τῆς σημερινῆς Κυριακῆς. Καί εἶναι ἀξιοθαύμαστη γιά τόν τρόπο τῆς ἰάσεως: Ἔφτασε ὁ λόγος τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ, ὥστε ὁ κατάκοιτος νά βρεῖ ἀμέσως δυνάμεις, σέ σημεῖο ὄχι μόνο νά σηκωθεῖ, ἀλλά καί νά περπατήσει σηκώνοντας τό κρεβάτι του! Καί αὐτή ἡ δύναμη τοῦ λόγου Του μᾶς ὑπογραμμίζει τήν παντοδυναμία Του, ἐνῶ ταυτόχρονα μᾶς θυμίζει τόν τρόπο πού ὁ Πατέρας-Δημιουργός ἔκτισε τόν κόσμο. Ὅπως ὁ Μωυσῆς περιγράφει στήν «Γένεση», ἡ κτίση ὅλη ἔλαβε ὑπόσταση μέ ἕνα μόνο ρῆμα Του: «Γενηθήτω»! Καί τό ἀχανές τίποτε, εἶδε φῶς καί ἄρχισε νά δομεῖται, νά ἐξελίσσεται, νά ἀκολουθεῖ τήν Θεία Βουλή.
Καί οἱ Ἰουδαῖοι, ἀντί νά θαυμάσουν τήν δύναμη τοῦ Ἰησοῦ, ἀντί νά ὁδηγηθοῦν στήν Πίστη μέ τό «σημεῖον», κατέφυγαν στήν στενόκαρδη ἄρνηση ἐπιστρατεύοντας τόν τύπο τῆς ἀργίας τοῦ Σαββάτου. Ἡ ψυχολογική τους ἄμυνα (καί ταυτόχρονα ὁ μικρόψυχος ὑπολογισμός) τούς ὁδήγησαν στήν ἀπόρριψη τῆς Θείας Ὑποστάσεως τοῦ Ναζωραίου, στόν φθόνο γιά τόν Ἄκακο καί στήν συνωμοσία γιά τόν Εἰρηνοποιό!
Βρῆκαν, λοιπόν, καταφύγιο στόν... Νόμο. Ἕναν νόμο δοσμένο ἀπό τόν Θεό στό Σινᾶ ὡς πρός τήν οὐσία του, ἀλλά καί ἐκφυλισμένο ἀπό τούς ἀνθρώπους σέ ἄγονη τυπολατρεία. Καθοδηγητές καί ταυτόχρονα πνευματικοί δυνάστες τῶν Ἑβραίων ἦσαν οἱ Γραμματεῖς καί οἱ Φαρισαῖοι. Αὐτοί δέν ἀνέχονταν ἀμφισβήτηση τοῦ «κατεστημένου» τους. Ποιός ἦταν αὐτός —ἕνας νεαρός Ναζωραῖος ξυλουργός— πού θά δίδασκε στόν λαό τήν ἀλήθεια, τήν ὁδό καί τήν ζωή; Πῶς ἐπιτρεπόταν νά διδάσκει τίς Γραφές «μή μεμαθηκώς»;
Ἡ πνευματική τυφλότητα τῶν ἀρχόντων τοῦ Ἰσραήλ ἔφθανε στό σημεῖο νά μή βλέπουν τά θαύματα τοῦ Ἰησοῦ (τά πάντοτε φιλάνθρωπα). Γιά ἐκείνους ὁ Χριστός ἦταν μόνο κίνδυνος. Καί ἔπρεπε νά τόν ἐξουδετερώσουν. Πρίν ἀποφασίσουν τήν φυσική Του ἐξόντωση, κατέφυγαν στήν προσπάθεια ἐξουδετέρωσης τῶν χιλιάδων πιστῶν Του. Καί ἐπιστράτευσαν τόν «τύπο»: Πόσο θά βαδίσει τό Σάββατο, πόσο θά δουλέψει στήν ἀργία τοῦ Σαββάτου. Καί, ὁμολογώντας ἄθελά τους τό μεγαλεῖο τῶν θαυμάτων, χαρακτήρισαν «ἀπαγορευμένη ἐργασία» κάθε ἀνακούφιση ἀρρώστου. Μάταια ὁ Ἴδιος ὁ Κύριος δίδασκε πώς «Τό Σάββατο ἔγινε γιά τόν ἄνθρωπο, ὄχι ὁ ἄνθρωπος γιά τό Σάββατο». Αὐτοί —καθισμένοι ἐπί τῆς Μωϋσέως καθέδρας— ἀπαιτοῦσαν ἀπό τόν λαό αὐστηρή τήρηση τοῦ τύπου...
«Τοσαῦτα οὖν σημεῖα πεποιηκότος ἔμπροσθεν αὐτῶν, οὐκ ἐπίστευσαν εἰς Αὐτόν».
Δυό χιλιάδες χρόνια μετά, Χριστιανοί μου, ἄς μή αἰχμαλωτιστοῦμε ἀπό τούς τύπους. Ἄς ἐρευνοῦμε διαρκῶς τί τό θέλημα τοῦ Θεοῦ, «τό ἀγαθόν καί εὐάρεστον καί τέλειον». Ἄς βιώνουμε τήν ζωή τῆς Ἐκκλησίας μας συντεταγμένοι στίς διδαχές Ἐκείνου, τῶν Μαθητῶν Του καί τῶν Θεοφόρων Πατέρων μας.
Ἐκεῖ —μέσα στήν Ἐκκλησία Του— εἶναι ἡ πνοή μας, τό νόημα τῆς ζωῆς μας, ἡ ζωή, ἡ ἀλήθεια, ἡ χαρά.
Πρωτ. π. Π. Μαριᾶτος