ΓΡΑΠΤΟΝ ΘΕΙΟΝ ΚΗΡΥΓΜΑ
Ἡ ἀπαραίτητη αὐτογνωσία
Ἡ σπουδαία παραβολή, Χριστιανοί μου, τοῦ Σπορέως ἔχει κατ' ἐξοχήν ἀναφορά στά παιδιά. Αὐτόν τόν καιρό ἀρχίζουν τά Κατηχητικά Σχολεῖα, ὅπου σπείρονται οἱ σπόροι τῆς Πίστεώς μας. Καί γιά τά νεαρά μέλη τῆς Ἐκκλησίας μας προτείνεται καί ὑποδεικνύεται ὁ τρόπος πρός τήν ἁγιαστική Ζωή...
Ὅμως, τό δίδαγμα τῆς παραβολῆς ἐνδιαφέρει κυρίως τούς μεγάλους. Αὐτοί εἶναι οἱ ὑπεύθυνοι γιά τήν προετοιμασία τοῦ «ἐδάφους», ὥστε ὁ Σπόρος τῆς διδαχῆς νά φυτρώσει καί νά εὐδοκιμήσει.
Ἔχουμε ἆραγε διερωτηθεῖ ἄν φροντίσαμε ὥστε τό χωράφι τῆς ψυχῆς μας –καί τῆς ψυχῆς τῶν παιδιῶν μας– νά μή γίνει ἄγονος καί ἀκαλλιέργητος δρόμος; Φροντίσαμε νά μή μείνει ἡ καρδιά μας σκληρή πέτρα; Ἀνησυχήσαμε ὅταν εἴδαμε νά φυτρώνουν μέσα μας πειρασμοί καί ζιζάνια; Κι ἄν ἀκόμη τό καλλιεργήσαμε ὥστε νά εἶναι γόνιμο, τό προσφέραμε πρόθυμο καί εὐεπίφορο στόν Λόγο τοῦ Χριστοῦ μας;
Ἡ παραβολή τοῦ Σπορέως εἶναι σπουδαία εὐκαιρία νά ψάξουμε μέσα μας. Νά διερωτηθοῦμε σέ ποιό εἶδος «χωραφιοῦ» ἀνήκουμε. Νά διερωτηθοῦμε, ὅμως, μέ εἰλικρίνεια. Μέ εὐθύτητα. Μέ ταπείνωση. Καί νά μή ἀπογοητευθοῦμε παράλληλα ἄν διαπιστώσουμε πώς εἴμαστε πιό κοντά στήν πέτρα παρά στήν εὔφορη γῆ. Αὐτή μάλιστα ἡ ἀπογοήτευση νά μή ὁδηγήσει σέ ἀπόγνωση:· ταπεινά νά δεχθοῦμε πώς εἴχαμε μιάν ἀτελῆ καί ἀδύναμη πίστη καί νά ξαναρχίσουμε τό σκάψιμο. Ὁ σπόρος θά φυτρώσει καί θά καρποφορήσει. Ἐπειδή ἡ βροχή τῆς Χάριτος τοῦ Κυρίου μας θά ποτίσει τήν γῆ τῆς καρδιᾶς μας, ὅσο λίγο κι ἄν καταφέραμε νά τήν βελτιώσουμε... Ἐκεῖνος καί τά ἀσθενῆ θεραπεύει καί τήν πρόθεση ἐπαινεῖ.
Ἀρκεῖ ἡ πρόθεσή μας νά εἶναι εἰλικρινής καί ταπεινή. Πρᾶγμα πού σημαίνει αὐτογνωσία καί βαθειά μετάνοια. Κι ἄν ἐπιπόλαια νομίζουμε πώς προσφέρουμε εὔφορο ἔδαφος ἤ πώς εἴμαστε «ἐν τάξει», τότε, «ὁ δοκῶν ἑστάναι βλεπέτω μή πέσῃ». Κοντά στήν ταπείνωση ἄς ὑπάρξει ἡ ἐγρήγορση... Ἐπειδή ὁ Ἀντικείμενος, φοβερός πνευματικός λέων, περιπολεῖ. Παραμονεύει «τίνα καταπίει»... Ἐμεῖς, ὅμως, μέ ἄγρυπνη τήν συνείδηση, χωρίς ἄγχος ἤ πανικό, μέ ὑπομονή βαδίζουμε τόν ἀγῶνα, «ἀφορῶντες εἰς τόν τῆς Πίστεως Ἀρχηγόν καί Τελειωτήν Ἰησοῦν», τήν πηγή τῆς ἐλπίδας καί τῆς χαρᾶς μας.
Πρωτ. π. Π. Μαριᾶτος